اسفستان

اسفستان عزاداری

mehdi-amidi — Sun, 20 Dec 2009 17:05:18 GMT

امام حسین (ع)

پس، روی به اهل کوفه آورد و فرمود:
ای اهل کوفه، وای بر شما. کشتید اهل بیت پیغمبر خود را و بر برنا و پیر ابقا نکردید و در ریختن خون ما مبالغه و غلوّ کردید، حال آنکه شما جمیعا می دانید که ما کیستیم و می دانید که دشمنی شما با کیست. نه شما مرا طلبیدید و عهدها کردید؟ چون رضای شما را بر جناح عجلت و قدم مسارعت پیش آمدم، شمشیرهایی که به جهت اعدای دین نگاه داشته و مهیّا کرده بودید روی به من آوردید و با دشمنان من درساختید بی آنکه از جانب من در رعایت حق شما اهمالی رود و یا از من گناهی در وجود آید. یا لیت که پیش از آنکه با دشمنان یار شوید، مرا اعلام میدادید و از کیفیّت نقض عهد اطلاع می دادید تا من عزم آمدن بدین جانب فسخ کردمی. وای بر شما، چون آمدم خود را پروانه وار بر شمع بیعت زدید و چراغ ایمان خود را به دست خود خاموش کردید.
آن حضرت این سخنان می فرمود و از کسی جوابی شنیده نمی شد. بعد از آن، آن حضرت شمشیر بکشید مانند کسی که دل از جان برگرفته باشد و از حیات نومید شده باشد، روی بدان قوم آورده مبارز خواست و جمعی از آن طایفه به زخم شمشیر به دارالبوار فرستاد. آخر شمرذی الجوشن با فوجی انبوه از سوار و پیاده روی بدو آورد. امیرالمومنین حسین(ع) ساعتی به تنهایی با آن گروه انبوه جنگ کرد. ایشان در میان او و اهل حرم جدایی افگندند و آنگاه روی به خیمه های اهل بیت رسول خدا(ص) آوردند. آن حضرت از این معامله بر آشفت و آواز داد:
ای آل ابوسفیان، گرفتم که شما را دین نیست، آخر نه از عربید؟ از عار نمی اندیشید که تعرّض حرم من می کنید؟
شمر آواز داد: ای حسین، چه می گویی و مقصود تو چیست؟
فرمود: چرا معترض اهل بیت من می شوید؟ مقصود شما کشتن من است، اینک اینجا ایستاده ام و با شما جنگ می کنم. نگذارید که کسی حوالی خیمه های حرم می گردد.
شمر گفت: ای پسر فاطمه، التماس تو به اجابت مقرون است. پس، بانگ بر آن جماعت زد که سوی خیمه های او می رفتند و گفت: بازگردید و بدان خیمه ها هیچ تعلّق مسازید و روی به حسین(ع) آورید که غرض جز او نیست.
آن قوم به هیئت اجماع روی به حسین(ع) آوردند و علی التّواتر حمله می کردند و حسین بن علی(ع) دفع ایشان می کرد. در اثنای آن مکاوحت تشنگی بر او غلبه کرد. اسب را از آنجا از آنجا به جانب فرات تاخت. آن لشکر او را مانع می آمدند و نمی گذاشتند که به کنار آب فرات رسد. پس، ملعونی که کنیت او ابوالحنوق بود تیری بر پیشانی مبارک آن حضرت بزد. آن سرور تیر را از پیشانی نورانی خود بیرون کشید. خون بر روی و موی او می دوید و می گفت: ای بار خدایا، می بینی بر این قوم در چه حالتم؟ بار خدایا، ایشان را هلاک گردان و ایشان را میامرز.
پس از آن چون شیر غضبان حمله می کرد و می زد و می کشت و می انداخت تا آن تخاذیل دست به تیر برداشتند و تیرها به سوی او می انداختند. آن حضرت تیرها را به سینه می گرفت و می فرمود: ای امّت بد، جانب پیغمبر خویش فروگذاشتید و در کشتن اولادش سخت دلیری کردید. به خدایی خدا که در این خواری از او -جل جلاله- امید عزّت و کرامت میدارم و یقین دارم که شما را خوار گرداند و کینه مرا از شما بخواهد.
حصین بن نمیر السّکونی آواز داد: ای پسر فاطمه، به چه چیز خدای تعالی به سبب تو انتقام از ما بکشد؟
امیرالمونین حسین(ع) فرمود: میان شما دشمنی اندازد تا خونهای یکدیگر بریزید و بعد از آن عذاب خویش بر شما فرو آرد.
شمر ذی الجوشن گفت: چرا تووقّف می کنید؟ این مرد از بسیاری زخم سخت ضیعف شده است و یک تن بیش نیست. به موافقت هم بر او حمله کنید.
پس، آن قوم از همه جانب بر او حمله کردند و با شمشیر و نیزه گرد او درآمدند. ملعونی که او را زرعه بن شریک گفتندی شمشیر بر دست چپ او بزد. بدبخت دیگر که او را عمروبن خلیفه الجعفی گفتندی از پس پشت درآمد و شمشیری بر دوش مبارک آن حضرت بزد. سیّوم ملعونی که او را سنان بن الانس النخعی گفتندی تیری بر سینه او زد. ملعون چهارم که او را صالح بن وهب المزنی گفتندی نیزه بر پهلوی او زد. امیرالمومنین حسین(ع) از اسب فرو آمد و بازنشست و تیر از سینه برکشید، خون روان شد. دستها باز می نهاد و در برابر جراحت می نهاد تا پرخون می شد و در روی و موی خویش مالیده می گفت:
همچنین سر و روی خون آلوده و محاسن به خون خضاب کرده پیش جد خویش روم.
چون عمر سعد، حسین بن علی(ع) را بدان حالت بدید، اسب به نزدیک او راند و بالای سر او بایستاد و یاران خویش را گفت: فرود آیید و کار او تمام کنید و سر از پیکر او جدا سازید.
نصر بن خرشه الصّنانی فرود آمد، و او ابرص بود. پس، به نزد آن حضرت رفت و محاسن مبارک آن سرور بگرفت و خواست که سر از تن آن حضرت ببرد. امیرالمومنین حسین(ع) فرمود:
تو آن سگ ابرصی که تو را بخواب دیده ام.
نصر گفت: مرا چنین می گویی؟ پس شمشیر به گلوی مبارک نهاده می مالید و می گفت:
اقتلک الیوم و نفسی تعلم // علما یقینا لیس فه مزعم // ان اباک خیر من یکلم // بعد النبی المصطفی المعظم // اقتلک الیوم و سوف اندم // و ان مثوای غدا جهنم
و قوت بر شمشیر می کرد و نمی برید. عمر سعد در خشم شد و مردی که بر دست راست ایستاده بود و نام او خولی بن یزید الاصبحی، آن ملعون را گفت: برو و کار حسین(ع) را تمام کن.
و خولی ا اسب فرو جست و سر مبارک فرزند رسول خدا(ص) و قره العین علی مرتضی(ع) و سرور سینه فاطمه زهرا(س) را از تن جدا ساخت.

ابن اعثم کوفی

معین از تو

mehdi-amidi — Sat, 19 Dec 2009 21:18:04 GMT

قسم نخور به جونم که بی قسم میدونم نورستاره تو رفته از آسمونم
چشام اشکی نداره به پای تو بباره یه قلب پاره پاره قسم خوردن نداره
نگینی بودی بر انگشتر من امیدی در دل عاشقتر من
تو که آتش زدی بر هستی من به باد دادی چرا خاکستر من
توکه با قلب عاشق میپریدی شکستی پس چرابال و پر من
چرا میخوای قسمهای دروغین بشه یکبار دیگه باور من

تو دنیایی که آوار مصیبت بادستهای تو ریخته بر سر من
چرا میخوای بدونم با یه حس حقیقی هستی یارویاور من
تو که بیگانه هستی با سپیدی تو که دلبستگیهامو ندیدی
در این بازار داغ ناامیدی توراباورکنم با چه امیدی

تم نوکیا

mehdi-amidi — Fri, 18 Dec 2009 21:17:30 GMT

COLOUR

by Kishan_Kr...

Abstract

Girl

by fishy8380

Cartoon

Leaves

by fishy8380

دعا در اسفستان

mehdi-amidi — Thu, 17 Dec 2009 15:03:07 GMT

وَآخَرُونَ اعْتَرَفُواْ بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُواْ عَمَلاً صَالِحًا

وَآخَرَ سَیِّئًا

عَسَى اللّهُ أَن یَتُوبَ عَلَیْهِمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ 102

و گروهى دیگر، به گناهان خود اعتراف کردند; و کار خوب و بد را به هم آمیختند; امید مى‏رود که خداوند توبه آنها را بپذیرد; به یقین، خداوند آمرزنده و مهربان است! «102»

سوره توبه

فتحی شقاقی

mehdi-amidi — Thu, 17 Dec 2009 14:46:54 GMT

فتحی شقاقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

فتحی شقاقی

فتحی شقاقی (زاده ۱۹۵۱، درگذشته ۱۹۹۵) بنیان‌گذار جهاد اسلامی فلسطین. وی در سال ۱۹۹۵ در یک عملیات نظامی که توسط موساد سازماندهی شده بود، کشته شد.

زندگی

در سال ۱۹۵۱ در شهر غزه به دنیا آمد و تحصیلات خود را در رشته ریاضیات در دانشگاه ییرزیت انجام داد و پس از آن رشته پزشکی را در مصر به پایان رساند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران او کتاب مشهور خود را به نام «خمینی راه حل و الترناتیو اسلامی» نوشت.

در سال ۱۹۸۱ از مصر به فلسطین بازگشت. در سال ۱۹۸۳ به مدت ۱۱ ماه در غزه زندانی شد و در سال ۱۹۸۶ نیز یک بار دیگر به دلیل ارتباطش با فعالیت‌های نظامی به چهار سال زندان قطعی و ۵ سال زندان تعلیقی محکوم شد.

ترور

اسحاق رابین، نخست وزیر وقت اسرائیل پس از انجام عملیات گروه حماس در ۲۵ ژانویه ۱۹۹۵ در منطقه بیت لید که به کشته و مجروح شدن ۱۳۰ اسرائیلی منجر شد، دستور ترور فتحی شقاقی را صادر کرد. او سال‌ها پیش از انجام این عملیات تحت نظر عوامل موساد بود. اوری ساگی، رئیس اطلاعات نظامی وقت اسرائیل نسبت به انجام عملیات ترور شقاقی در دمشق به دلیل برانگیخته شدن خشم مردم سوریه هشدار داد و بر همین اساس عملیات ترور وی به خارج از سوریه منتقل شد.

۲۶ اکتبر ۱۹۹۵ زمانی که شقاقی با گذرنامه جعلی مربوط و با نام ابراهیم الشاویش از کنفرانس لیبی به جزیره مالت ایتالیا وارد شد، مقابل هتل محل اقامتش در این جزیره از سوی دو موتور سوار هدف قرار گرفته و کشته شد.

امام حسین علیه السلام

mehdi-amidi — Wed, 16 Dec 2009 20:38:12 GMT

جامعه شناسی قیام امام حسین و مردم کوفه

این مقاله به بررسی جامعه شناسی حرکت امام حسین می پردازد. در ابتدا(بخش درآمد) عناصر اساسی یک جنبش(پیروز) را اینگونه برمی شمارد: 1-رهبر 2-ارتباط مداوم با رهبر 3-ایدئولوژی 4-سازمان 5-فرصت

نویسنده سبب شکست(ظاهری) جنبش مردم کوفه را نبود مورد 2 و 4 می داند و به توضیح این که چرا این دو مورد وجود نداشته است می پردازد.

از نکات قابل توجهی که نویسنده به آن اشاره می کند مبحث "قیام توده" است و می گوید که اصولا وقتی توده مردم بدون سازماندهی اساسی(مورد 4) دست به جنبش می زند، نفوذ در آنها آسان تر می شود.

باقی می گوید: "مردمان ناراضی تا هنگامی که به صورت دانه های جدا و پراکنده باشند منشاُ هیچ حرکت و خطری نیستند و دیگر فرقی نمی کند که تعداد آنها کم یا زیاد باشد. اما هنگامی که افراد به صورت یک جمعیت در یک موقعیت اضطراری با احساسات مشترکی گرد هم آیند در حالی که سازمانی ندارند، انبوه خلق ایجاد می شود و انبوه خلق یا توده به دلیل ویژگی هایش در معرض تهدید یا تطمیع قرار می گیرد.

نویسنده در ادامه ویژگی های توده و انبوه خلق را چنین بر می شمارد: 1-عمدتا احساساتی است. 2- فرد در آن استحاله می شود. 3-چیزی به نام "ذهن همگانی" تشکیل می شود و افراد فردیت خود را فراموش می کنند. 4-بیشتر تحت انگیزه های آنی قرار می گیرند. 5-شرکت کنندگان در حد بالایی تلقین پذیر می شوند. 6-روی تحریکات و انگیزش های نا خودآگاهانه و بدون تعقل عمل می کنند(نویسنده این مورد و مورد بعد را به طور کامل نمی پذیرد و معتقد است که این تئوری موسوم به "تئوری واگیری یا سرایت " تا حدی مبالغه کرده است). 7-افراد هیجان زده و عاطفی می شوند.

در واقع نویسنده با بیان این مطالب اعلام می کند که اگر به جای مردم کوفه مردم هر شهر دیگری هم بودند همین کار را می کردند و این کارهای آنها ناشی از ویژگی انتسابی یا خصلت ذاتی کوفیان نمی داند!

فرصت و تردیدنویسنده درقسمت دیگر این کتاب که با عنوان "فرصت وتردید " نام گذاری شده است پس از شرح وقایع از هنگام ورود عبید الله بن زیاد(حاکم بصره) به کوفه تا زمانی که قصر توسط مردم (به فرماندهی مسلم) به محاصره درآمد، علت شکسته شدن محاصره و شهید شدن مسلم و هانی به طور مفصل و با توجه به مطالبی که در بالا گفته شد چنین بیان می کند که عبید الله با تهدید توده ی مردم به رسیدن سپاه از شام(از طرف حکومت مرکزی) توانست از شکاف ایجاد شده در مردم (که درباره ی شیوه ی ایجاد آن توضیح داده شد) استفاده کرده و به محاصره ی مسلم پایان دهد. باقی می گوید:

"انبوه خلق چون سازمان نیافته و موقتی است پراکنده می شود. در مدت کوتاهی که مردم گرفتار دودلی شدند و شب فرا رسید و همگان به خانه رفتند، فرصت کوتاهی لازم بود که آنان بتوانند تصمیم قطعی را بگیرندو از تردید خارج شوند زیرا به خاطر عدم تمکن مالی در صورت پیوستن افراد به یک قیام پایدار، خانواده ی آنها بدون رزق و روزی می ماند و باید طرحی و تدبیری برای آن می اندیشیدند و از طرفی به فرصت کوتاهی نیاز داشتند تا بر خویشتن مسلط شده تکلیف شان را با خودشان مشخص کنند. دشمن با استفاده از همین فرصت کوتاه روند و نتیجه ی قیام را دگرگون کرد و مسلم را که تنها مانده بود دستگیر کردند و نخستین ضربه ی روحی را زدند!

نقل از کتاب جامعه شناسی قیام امام حسین و مردم کوفه-عمادالدین باقی

اسفستان اوغلی

کافه اسفستان

mehdi-amidi — Tue, 15 Dec 2009 19:55:29 GMT

کافه نادری کجا بود ؟
آدماش حالا کجان ؟
لای شعرا خوابیدن ، خفته میون قصه هان
نقد شعر تازه ای از فدریکو گارسیا لورکا گاهی بیگانه ی آلبر کامو ، گاهی مسخ کافکا
صادق هدایت و زنده بگور و بوف کورش دولت آبادی ، کلیدر ، کدکنی ، شعر و شعورش
طعم قهوه ی فرانسه ، بوی سیگار فرنگی
همه جنتلمن و شیک پوش ، نه مفنگی و کلنگی
کرواتای شل و پالتو و ته ریش و یه عینک
یه سیگار کنج لبا ، تو دستا خودنویس و فندک

اسفستان

mehdi-amidi — Mon, 14 Dec 2009 18:04:40 GMT

در کوچه پس کوچه های اسفستان چه برمن گذشت آیا؟

آیا امیدم ناامید شد و آیا دلم بیقرار شد؟

وآیا عشق بر من چیره شد و اسفستان هم مرا نیلگون کرد؟؟؟؟

اسفستان آه ای خاطرات طوفانی من !!!!! اسفستان

ثبت نام کنکور سراسری

mehdi-amidi — Wed, 09 Dec 2009 20:35:32 GMT

سلام

عزیزان اسفستان ثبت نام کنکور سراسری سال 89 آغاز شد

لطفا سریعا نسبت به ثبت نام اقدام کنید تا از دوستان عقب

نیافتید و برای اسفستان و اسفستانیان دوباره ابهت و عظمت

به ارمغان بیاورید باتشکر-

مهدی عمیدی - مدیر وبلاگ اسفستان

ناپلئون بوناپارت

mehdi-amidi — Tue, 08 Dec 2009 17:23:39 GMT

ناپلئون بوناپارت (زاده ۱۵ اوت ۱۷۶۹ میلادی - درگذشته ۵ مه ۱۸۲۲ میلادی) ، نخستین امپراتور فرانسه (در سال‌های ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۵ میلادی) بود. وی، در جزیره کرس در خانواده‌ای پرجمعیت بدنیا آمد. در آن زمان، این جزیره، جزء حکومت جنوا (واقع در ایتالیای امروزی) بود. اما بعدها به اشغال فرانسه در آمد. ناپلئون که در ابتدا، سرهنگی گمنام بود، پس از انقلاب فرانسه ، به یکباره قدرت گرفت و وارث انقلاب شد. در ابتدا، به ایتالیا حمله کرد و با حمایت مردم این کشور، آنجا را از دست حکومت اتریش خارج نمود. سپس به مصر رفت و به سلطه مملوک‌های مصری نیز پایان بخشید و سوریه را نیز ضمیمه خاک کشور خود کرد. در بازگشت به فرانسه با کمک دو برادر خود لوسین و ژوزف مجلس را منحل کرده و خود را امپراتور نامید. سپس پروس، هلند، لهستان، بلژیک و نیز سرزمین اتریش -مجارستان را تسخیر کرد. در جنگ دریایی با انگلیس شکست خورد. اما اسپانیا و پرتغال را هم به متصرفات خود افزود. آنگاه عازم روسیه شد و تا مسکو پیش رفت. ضمن اینکه در این دوره طی قرارداد فین کن اشتاین با فتحعلی شاه (حاکم ایران) که با روسها در جنگ بود همکاری نمود. اما چون نتوانست بر الکساندر (تزار روسیه) دست یابد و در سرمای کشنده این کشور بسیاری از سربازان خود را از دست داده بود، لذا با روسها صلح کرد و با بستن پیمان صلح تیلسیت با روسیه آشتی و به فتحعلی شاه شاه ایران خیانت نمود.

[ویرایش] اشتباهات ناپلئون

بنا به گفته مورخین، بزرگ‌ترین اشتباهات ناپلئون یکی تسخیر اسپانیا (یار دیرین و متفق ناپلئون که در جنگها وی را یاری می‌نمود) و یکی لشکرکشی به روسیه بود که موجبات ضعف وی و کشته شدن بسیاری از ارتش وی و نیز نارضایتی فرانسویان را فراهم آورد.

ناپلئون همراه با ایرانیان یک معاهده را امضاء نمود که از خاک ایران برای تسخیر هند استفاده کند، در مقابل برای برگرداندن قفقاز (دربرگیرنده گرجستان) به ایرانیان کمک کند. او به گفته‌های خویش عمل نمود و ارتش ایران را آموزش نظامی می‌داد، و برای آنها توپ‌های متحرک و تفنگ‌های باروتی از فرانسه وارد نمود. اما پس از امضا عهد نامهٔ صلح تلیست با الکساندر اول امپراتور روسیه از کمک به ایران در جنگ با وی سر باز زد و فتحعلی شاه قاجار بعد از خیانت وی به بریتانیا متوسل شد.

[ویرایش] شکست ناپلئون

بزرگ‌ترین دشمن ناپلئون بریتانیا بود که همه جا چون سایه وی را تعقیب می‌کرد و دولتهای مورد تجاوز فرانسه را حمایت می‌نمود. سرانجام کشورهای تحت تسلط ناپلئون که همه از سوی بریتانیا حمایت می‌شدند و همین طور دشمنان ناپلتون در خاک فرانسه متحد گشته وی را شکست دادند و بجای او لوئی هجدهم را به حکومت انتخاب کردند. ناپلئون پس از خلع از قدرت در سال ۱۸۱۴ از سوی متفقین به جزیرهٔ الب تبعید شد. اما از آنجا گریخت و از تاریخ ۲۰ مارس ۱۸۱۵ تا ۲۲ ژوئن در یک دورهٔ کوتاه که به حکومت صدروزه معروف است، ازنو رهبری فرانسه را بر عهده گرفت. پس از شکست در نبرد واترلو در ۱۸ ژوئن سال ۱۸۱۵، وی از امپراتوری استعفا داد و خود را به دشمن دیرینش نایب‌السلطنهٔ بریتانیا تسلیم کرد و برای همیشه به جزیرهٔ سنت هلن تبعید شد. وی به دلیل بیماری در سن ۵۲ سالگی در همان جا درگذشت. البته شواهدی نیز وجود دارد که نشان می‌دهد ناپلئون از آنجا نیز فرار کرد و در میان مردم به طور مخفی زندگی کرده و در صدد بود تا پسرش را به قدرت برساند که بر اثر گلوله نگهبانی که او را نمی‌شناخت کشته شد.

ناپلئون در حال عبور از گردنهٔ سنت برنارد بزرگ در آلپ

ناپلئون سرداری بزرگ و سیاست‌مداری آگاه بود. اگرچه جاه طلبی او، وی را به جنگ و پیکار کشانید اما هرگز نمی‌توان او را یک جهانگیر مانند چنگیز خان مغول و تیمور به حساب آورد. ناپلئون با مردم به مهربانی رفتار می‌کرد^{[نیازمند منبع]} و خیال وی اتحاد اروپا تحت عنوان یک کشور بود.

ناپلئون بسیار باهوش و با تدبیر بود و در سایه لیاقت و کاردانی شخصی توانست فرانسه را از هرج و مرج بعد از انقلاب نجات داده و متحد کند. به دانشمندان احترام میگذاشت و جملات قصار او مشهور است. علاوه بر اینکه به نبوغ نظامی شهره بود، به دلیل مجموعه قوانین حقوق مدنی که در سال ۱۸۰۴ وضع کرد و به قوانین ناپلئون مشهور شد امروزه مورد توجه‌است.